Przedstawianie siebie i innych

Zasady kłaniania się:

  • mężczyzna kłania się kobiecie
  • młodszy starszemu
  • pracownik- przełożonemu
  • idący- stojącemu
  • wchodzący- już obecnym
  • jadący samochodem- idącemu pieszo

 

Reguła jest, że rękę do powitania wyciągają:

  • kobieta do mężczyzny
  • starszy do młodszego
  • przełożony do podwładnego
  • mężczyzna przed podaniem ręki na ulicy powinien zdjąć rękawiczkę (kobiety nie mają takiego obowiązku)

 

Najczęstsze uchybienia przy powitaniu:

  • wyciąganie ręki przez stół
  • energiczne potrząsanie
  • podawanie ręki od niechcenia
  • nie zawsze wyciągnięta do powitania kobieca dłoń jest dłonią oczekującą na pocałunek. (Mężczyzna powinien w porę zrozumieć intencje kobiety i nie rzucać się do całowania dłoni, którą ona rozpaczliwie chce utrzymać na wysokości bioder.)

 

Podajemy rękę na powitanie i pożegnanie, a także podczas składania gratulacji, kondolencji, kiedy się z kimś solidaryzujemy albo godzimy. W takich sytuacjach ludzie nie tylko ściskają swe dłonie, ale także patrzą sobie w oczy.

 

My się jeszcze nie znamy, czyli o przedstawianiu  samych siebie i innych

Z poznawaniem nowych ludzi, wejściem w nowe towarzystwo związana jest potrzeba przedstawienia się. W grupach Waszych rówieśników nie ma problemu – podajecie swoje imię, czasem „ksywę” (najczęściej wszyscy równocześnie i bardzo głośno) i już są „sami swoi”. Gorzej, jeśli ktoś z takimi nawykami nagle znajdzie się w towarzystwie osób dorosłych, dbających o przestrzeganie dobrych manier. wtedy najłatwiej o gafę. Tymczasem wystarczy zapamiętać kilka prostych i logicznych zasad,

Przedstawia się zawsze osoba mniej ważna osobie ważniejszej, czyli:

młodszy –  starszemu,

mężczyzna – kobiecie,

podwładny – przełożonemu,

gospodarz – gościowi… itd.

Na większym przyjęciu czy imprezie nie musimy przedstawiać się wszystkim uczestnikom, poprzestajemy na osobach, z którymi już nawiązaliśmy kontakt, zostaliśmy obok siebie posadzeni, zamieniliśmy parę słów. Podajemy wyraźnie swoje imię i nazwisko.. Warto dodać krótką informację o sobie: nazywam się Jan Nowak, jestem bratem pana młodego. W sytuacjach bardziej eleganckich radzi się poprzedzić prezentację zwrotem: pozwoli Pani, że się przedstawię lub: my się jeszcze nie znamy… Oczywiście po przedstawieniu się nie wyciągamy ręki na powitanie, czekamy, aż osoba ważniejsza zechce nam ją podać. Natomiast nie zapominamy o uśmiechu i patrzeniu w oczy rozmówcy.

Jak wygląda sytuacja, gdy powinniśmy przedstawić kogoś komuś? Obowiązuje ta sama kolejność: osobę mniej ważną przedstawiamy osobie ważniejszej: Panie profesorze, to jest Michał, mój kolega z podwórka. A to profesor Jan Iksiński, który nas uczy matematyki. Ważne i praktyczne: oprócz nazwiska dodajemy krótką informację o osobach, które ze sobą poznajemy – to ułatwi zarówno zapamiętanie imienia czy nazwiska, jak i rozpoczęcie dalszej rozmowy. Pamiętajmy też: podajemy imię lub imię i nazwisko (w takiej kolejności), nigdy – samo nazwisko, w naszym kręgu kulturowym jest to traktowane jako nietakt.  W środowisku młodzieżowym można rozpocząć od zwrotu: poznajcie się, po którym obce osoby przedstawiają się same.  W sytuacjach bardziej oficjalnych unikajmy tego sposobu – może świadczyć o tym, że sami nie znamy osób, które sobie przedstawiamy.

 

(opracowała klasa IV EL)

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

68 + = 76

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>